26. uşağam və kasıbçılıqdır. qonşuların əksəri kasıb. amma bir ailə varlıdır, gəl oğlanları arığ. yaxın dostum əli mənə demişdi ki, onun anasını əsl atası atıb gedib, indi yad atası baxır onlara. həmin arığ oğlan dərsə də gəlməzdi. nədənsə atası atıb getmiş, adlarına min söz çıxmış uşağların əksəri bizdən yaxşı yaşayırdı. bütün qızlar məhz görünməz səbəblərdən belə oğlanlara yaxın idi. çox qız söz çıxarmışdı ki, guya bu arığ varlı uşağ onlara yaxınlaşıb zad.
dostum əli həm də demişdi ki, atasının oğlandan zəhləsi gedir, ona yemək vermir. içimdə nifrət qarışıq yazığı gəlməfason hiss yaranmışdı. birgün bufetdə növbə idik, həmin oğlan məndən sonra idi. yazığım gəldi, fikirləşdim ki, yəqin atası yenə yemək verməyib, mənə baxmadığından onun üzünə baxıb dayandım ki, mənə baxanda deyərəm keç mənim növbəmə. asosial olduğumdan səsimi çıxarıb "keç mənim növbəmə" deyə bilməmişdim. həmin varlı arığ uzun oğlan anidən çevrildi, ona marıtdıyıb baxdığımı gördü və dilləndi "nə baxırsan ala". o an surpriz yaşadım və uşağ düşüncəsi ilə "budur yaxşılığa cavabın ? ögey atan sənə yemək vermir deyə arığsan, hələ bir danışırsan." . qayıdıb deyəsən ki, "voopşe bilirsən nə var ? mən sağlam yağlardan hazırlanmış, sintetik olmayan tərəvəzlərlə bişirilmiş xörəklər yeyib, vaxtımı əyləncədə, idmanda keçirdiyimdən uzun və normal bədənliyəm." . ordan ağlayaraq uzağlaşmışdım.
illər sonra bu yaxınlarda anladım ki, əslində arığlığ yoxdur, o beynimizdədir.

(baxma: başlığlarda belə əyləncənin çox olmasını arzulayan yazar)

not : ölürəm də belə şey üçün. kaş bayaq evdə olub yaza biləydim. ps-də partlayıb qalmışdım oxuyub gülə-gülə. -*